Gecenin Ortasında
Şehir uyurken uyanık kalan tek şey, söylenmemiş cümlelerdi.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
Şehir uyurken uyanık kalan tek şey, söylenmemiş cümlelerdi.
Konuşmadan da anlaşmak mümkün; yeter ki aynı sessizliği paylaşabilelim.
Herkese iyi olduğumu söyledim. Buraya, sadece buraya doğrusunu yazıyorum.
en çok kalabalıkta yalnız hissediyorum. herkes gülüyor, ben gülmeye çalışıyorum ama olmuyor işte. sonra eve gelip ışıkları kapatınca bi rahatlıyorum. garip ama gerçek. belki de yalnızlık kalabalıkta…
Karanlık ne kadar uzun olursa olsun, sabah gizlice yaklaşıyor.
Adını hâlâ aynı yumuşaklıkla telaffuz ediyorum, duyamasan da.
En derin yalnızlık, kimsesizlik değil; anlaşılmadan kalabalıkta durmaktır.
son vapuru kaçırdığında hep aynı şeyi düşünürdü: bazı şeyler bir daha geri gelmiyor. iskelede tek başına kaldı. deniz sakindi, o değildi. cebinden bir sigara çıkardı, yakmadı, sadece elinde tuttu.…
Yazmak, dağınık düşünceleri bir hizaya sokmanın en sessiz yoludur.
Peronun ışıkları titrerken, bir bavul ve söylenememiş bir 'kal' vardı geride.
Her eylül bir kapı kapanır içimde, yaz gider, sen gidersin. Yapraklar düşerken fark ederim: en çok giderken güzelsin.